Gespannen koppies en gespetter bij schoolzwemkampioenschappen: “Als een speedboot naar de overkant”

In de aankomsthal van zwembad Waardergolf in Heerhugowaard is het zaterdagmiddag een en al spanning. Gespannen koppies en tassen vol zwemkleding: het is tijd voor de schoolzwemkampioenschappen van zwemvereniging AquaWaarD. De kinderen staan te spingen om het zwembad in te mogen.

Een enkeling hoeft zich niet eens meer om te kleden. "Ik heb onder m’n joggingbroek mijn badpak al aan!", zegt een meisje enthousiast. Ze doet voor de tweede keer mee en hoopt dit jaar op een podiumplek. "Vorig jaar lukte het me niet, maar ik ben nu wat sterker dus ik hoop dat het nu wel lukt. En anders is het alleen maar heel erg leuk om vandaag lekker te zwemmen."

Om vier uur mogen de kinderen de kleedkamers in. Daarna verplaatst de drukte zich richting het 25-meterbad. Om kwart over vier mogen de deelnemers alvast even inzwemmen. Voor Streekstad Centraal betekent dat bij binnenkomst ook: schoenen uit.

Naast het zwembad staan Maaike en Margreet van AquaWaarD, de organisatie van deze zwemkampioenschappen voor scholen. Ze houden het overzicht terwijl kinderen zich verzamelen langs de kant. "Het is altijd een erg leuke dag. De kinderen hebben er zin in, de ouders en familieleden hebben er zin in, dus het is gewoon een hele gezellige middag", vertelt Maaike. (tekst gaat door onder de foto)



Het is de vierde keer dat zwemvereniging AquaWaarD de schoolzwemkampioenschappen organiseert in Waardergolf. Alle basisschoolkinderen uit groep 3 tot en met 8 konden zich inschrijven.

"Ieder jaar zijn de kampioenschappen populair, maar dat zie je niet aan het aantal kinderen dat er vandaag is", vertelt Margreet. "We hanteren een maximaal aantal van 72 kinderen, omdat het anders wel een hele lange middag wordt. Ook dit jaar hebben we weer kinderen moeten teleurstellen helaas, maar als er toch kinderen afzeggen hebben we een wachtlijst zodat er toch nog extra kinderen mee kunnen doen."

Wedstrijdzwemmen bestaat namelijk voor een groot gedeelte uit wachten. Ook zaterdagmiddag is dat het geval. "Alle kinderen zwemmen drie baantjes. Eén baantje schoolslag, één baantje rugcrawl en één baantje borstcrawl. En daartussen wachten ze weer tot ze aan de beurt zijn. Als het langer dan drie uur duurt, is dat voor de kinderen en voor de familie en vrienden op de tribune eigenlijk ook niet meer leuk." (tekst gaat door onder de foto)



In totaal worden er 36 zwemseries gezwommen.Omdat het kampioenschap inmiddels vaste prik is, weet de organisatie precies waar ze rekening mee moet houden. "We hebben nu heel duidelijk de kinderen per onderdeel in dezelfde baan geplaatst", legt Margreet uit. "Daarnaast is er per groepje een begeleider die ervoor zorgt dat de juiste deelnemers op het juiste moment aan de rand van het bad staan. We verwachten dan ook geen chaos."

Langs het bad staan vrijwilligers met stopwatches, fluitjes en startlijsten. "We draaien vandaag helemaal op vrijwilligers", zegt Margreet. "Als ik zo om me heen kijk vind ik dat echt heel mooi om te zien. Mensen vanuit alle hoeken van het zwemmen zijn hier vandaag om het voor de kinderen allemaal goed te laten verlopen." (tekst gaat door onder de foto)



Over iets goed laten verlopen gesproken: Maaike en Margreet hebben zaterdagmiddag geen vaste taak. "Als manager hoor je ook geen taken te hebben, want anders ben je geen goede manager natuurlijk", lacht Margreet. "Nee, maar we sturen alles aan. En als er iets niet goed gaat, springen we in. Al verwacht ik dat vandaag niet."

Op de tribune zoeken ouders, opa’s en oma’s een plekje. Jassen worden uitgedaan, programma’s erbij gepakt. "Ik vind het heel leuk hoor, dat die kleinzoon van me meedoet", zegt een opa met opgestroopte mouwen. "Maar het is me hier toch een partijtje warm! Ik zou bijna zelf in het zwembad willen springen." Een andere toeschouwer wappert zichzelf koelte toe met het boekje. "Het maakt me niet uit of ze wint", zegt ze glimlachend. "Als ze maar plezier heeft." (tekst gaat door onder de foto)



Om half vijf is het zover. De eerste serie wordt naar voren geroepen. De scheidsrechter legt nog één keer rustig uit hoe het werkt. "Bij het eerste fluitje gaan jullie op het startblok staan", klinkt het duidelijk door de zwemhal. "Dan zeg ik 'klaar'… en bij het tweede fluitje mogen jullie het water in en als een speedboot naar de overkant." De kinderen knikken.

Het eerste fluitje klinkt. Voeten op het startblok. "Klaar…" Het tweede fluitje klinkt - en het water spat omhoog. "Kom op!" klinkt het vanaf de tribune.

"Je zal zo wel zien dat er tussen de deelnemers best wat verschil zit", zegt Margreet terwijl ze toekijkt. "Dat komt omdat sommige kinderen zwemles bij ons hebben en ook de verschillende slagen aangeleerd krijgen." (tekst gaat door onder de foto)



Dat verschil is zichtbaar, maar het enthousiasme is overal gelijk. Een meisje dat net haar rugcrawl heeft gezwommen, klimt stralend het bad uit. "Ik ging sneller dan bij het inzwemmen!", roept ze naar haar vriendinnen.

Margreet hoopt dat de kampioenschappen bijdragen aan dat plezier in het water. "Het is niet het hoofddoel van vandaag, maar als hierdoor meer kinderen gaan zwemmen zou dat natuurlijk mooi zijn."